Tenzinnima

“Vanwege de politieke situatie moest ik in 2001 uit Tibet vluchten. Via Nepal ben ik met het vliegtuig eerst in een ander Europees land terechtgekomen en daarna met de trein naar Amsterdam gegaan. Na 10 dagen in een hotel ging ik met iemand naar de douane in Zevenaar bij Arnhem voor de immigratie. Mijn vrouw is in 2007 naar Nederland gekomen. Sinds 2008 wonen we in Oostzaan. In februari 2008 is onze zoon hier geboren.

Ik kom uit Lara Thangpa, een dorp in oost Tibet. Mijn vrouw komt uit een ander dorp, de afstand is ongeveer Oostzaan tot Utrecht. Ze gaat hier nu naar school om Nederlands te leren. Ik heb dat een jaar en zes maanden gedaan en mijn inburgeringdiploma gehaald. De Nederlandse taal en spelling is voor mij erg moeilijk. Eigenlijk ben ik niet gewend om naar school te gaan. In Tibet gaan de meeste kinderen van het negende tot het elfde levensjaar naar school om Tibetaans te leren lezen en schrijven. In Tibet werkt iedereen vanaf 13, 14 of 15 jaar. Nu werk ik soms in een Surinaams restaurant. Eigenlijk ben ik herder. In mijn dorp zijn heel veel jakken, een soort koeien, en veel schapen. Hier mis ik mijn oude werk.”  

Olga

 

"Ik ben geboren in het Surinaamse district Nickerie. In 1965 ben ik met de laatste reis van de ms Oranjestad naar Nederland gekomen. De bootreis duurde twee weken en het was een heerlijke reis. Vooral van mijn vader heb ik geleerd om geld op zij te leggen. Om de overtocht te betalen had ik geld gespaard. In Suriname maakte ik kleding dat heb ik onder andere gedaan voor de vrouw van de toenmalige president Ferrier. Inspiratie deed ik op in modeboeken. Van avondkleding tot trouwjurken op mijn kleding kreeg ik altijd veel complimenten. In Nederland ben ik iets anders gaan doen, maar mijn kleding ben ik altijd zelf blijven maken.

Heimwee naar Suriname heb ik nooit gehad. Op de boot was het alsof ik een hoofdstuk had afgesloten. Mijn zus was al in Nederland en mijn ouders leefden nog. Die zijn later ook hier naar toe gekomen. Na een korte tijd in Amsterdam, ben ik in Noord in Molenwijk gaan wonen. De flats daar waren toen net opgeleverd. In 1973 heb ik mijn man ontmoet en nadat we zijn getrouwd, zijn we naar Oostzaan verhuisd. De huizen waren nieuw en we gingen steeds kijken naar de vorderingen van de bouw. Sinds het huis in 1974 opgeleverd werd wonen we hier. Het huis was toen nog kaal, min of meer tegelijkertijd ben ik in het bejaardenhuis De Lishof gaan werken. Ik stak de straat over en was op mijn werk. In het begin fulltime later ben ik drie dagen in de week gaan werken. Nu mag het niet meer maar toen draaide ik alleen nachtdiensten, ging mee op vakantie en als er geen kok was dan kookte ik en dan ging het door het hele huis “Olga heeft gekookt.” De Surinaamse keuken is anders dan de Nederlandse, als ik bruine bonen maak dan is dat heel anders dan hier. Ook het kookvocht van groenten gooien we in Suriname niet weg want juist dat bevat de vitamines. Ik kook Surinaams als ik de spullen heb. Voor de boodschappen ga ik naar een winkel in Amsterdam-Noord."   

Prapa

Eigenaresse Krungthep Thai's afhaalrestaurant 

www.krungthep.nl

"Ik woon al 28 jaar in Oostzaan en ben hier rechtstreeks vanuit Bangkok terechtgekomen. In Thailand ben ik getrouwd met een Nederlander, een Hagenees, en hij woonde in Oostzaan, vandaar. Na 8 jaar ben ik gescheiden. Dit restaurant ben ik 14 jaar geleden begonnen, daarvoor heb ik in Thaise restaurants en de catering gewerkt. Van huis uit ben ik lerares, maar voor hier had ik toch te weinig opleiding en ervaring dus ik moest wel naar ander werk gaan zoeken. Ik houd van koken en ben een doorzetter. Ondertussen weten veel mensen van buiten Oostzaan de weg naar mijn zaak te vinden. Het eten dat ik bereid, is niet zo pittig, maar verder precies hetzelfde als in Thailand. Met het inkopen van Thaise ingrediënten heb ik nooit geen moeite gehad, die zijn gewoon in Nederland te koop. Ze zijn hier wel veel duurder dan in Thailand. Om te wokken heb je bijvoorbeeld speciale gaspitten nodig en die kosten minstens tweehonderd euro per stuk. Tegenwoordig run ik mijn zaak samen met mijn zoon. In de toekomst ga ik misschien terug naar mijn eigen land."