"Ik ben geboren in het Surinaamse district Nickerie. In 1965 ben ik met de laatste reis van de ms Oranjestad naar Nederland gekomen. De bootreis duurde twee weken en het was een heerlijke reis. Vooral van mijn vader heb ik geleerd om geld op zij te leggen. Om de overtocht te betalen had ik geld gespaard. In Suriname maakte ik kleding dat heb ik onder andere gedaan voor de vrouw van de toenmalige president Ferrier. Inspiratie deed ik op in modeboeken. Van avondkleding tot trouwjurken op mijn kleding kreeg ik altijd veel complimenten. In Nederland ben ik iets anders gaan doen, maar mijn kleding ben ik altijd zelf blijven maken.
Heimwee naar Suriname heb ik nooit gehad. Op de boot was het alsof ik een hoofdstuk had afgesloten. Mijn zus was al in Nederland en mijn ouders leefden nog. Die zijn later ook hier naar toe gekomen. Na een korte tijd in Amsterdam, ben ik in Noord in Molenwijk gaan wonen. De flats daar waren toen net opgeleverd. In 1973 heb ik mijn man ontmoet en nadat we zijn getrouwd, zijn we naar Oostzaan verhuisd. De huizen waren nieuw en we gingen steeds kijken naar de vorderingen van de bouw. Sinds het huis in 1974 opgeleverd werd wonen we hier. Het huis was toen nog kaal, min of meer tegelijkertijd ben ik in het bejaardenhuis De Lishof gaan werken. Ik stak de straat over en was op mijn werk. In het begin fulltime later ben ik drie dagen in de week gaan werken. Nu mag het niet meer maar toen draaide ik alleen nachtdiensten, ging mee op vakantie en als er geen kok was dan kookte ik en dan ging het door het hele huis “Olga heeft gekookt.” De Surinaamse keuken is anders dan de Nederlandse, als ik bruine bonen maak dan is dat heel anders dan hier. Ook het kookvocht van groenten gooien we in Suriname niet weg want juist dat bevat de vitamines. Ik kook Surinaams als ik de spullen heb. Voor de boodschappen ga ik naar een winkel in Amsterdam-Noord."
