"Toen ik in 1994 vanuit Bagdad naar Nederland ging, heb ik de eerste grote reis van mijn leven gemaakt. Mijn vader ging mee. Als vrouw mag je niet zonder man reizen. Eerst met de bus naar Jordanië. In Amman heb ik drie weken op mijn visum gewacht en toen ging ik met mijn twee zoontjes met het vliegtuig naar Amsterdam. We kwamen in een asielzoekerscentrum in Lunteren terecht. Mijn man woonde daar toen. Hij was in 1993 naar Nederland gevlucht. In 1995 zijn we naar een woning in Oostzaan verhuisd. Sindsdien woon ik op dezelfde plek met hetzelfde bankstel. In het begin sprak ik met handen en voeten maar ondertussen heb ik allerlei taalcursussen en opleidingen gedaan. Nadat ik in 1999 ben gaan werken in bejaardenhuis de Lishof heb ik diploma´s voor instellingskok en voedingsassistent gehaald. Het was heel moeilijk. Schriftelijk is een ramp voor me, maar ik was de beste van heel Nederland. Dat heeft veel indruk op me gemaakt. Studeren vond ik altijd heel leuk, in Bagdad heb ik Havo/VWO gedaan. Daarna hebben mijn ouders een man voor me gekozen. Je bent verplicht om ja te zeggen. Nu niet meer die tijd is in Bagdad voorbij, al mijn neven en nichten in Irak kiezen tegenwoordig zelf. Tien jaar geleden ben ik gescheiden. Sindsdien heb ik veel gereisd. Ook al ben ik niet streng gelovig, ik wilde graag een keer naar Mekka. In 2008 ben ik er drie weken naar toe geweest, daarna heb ik een hoofddoek omgedaan."
